Afryka Kapuścińskiego

(Afryka)
Ranking:
Autor: Chylak-Wińska Ewa
Strony: 205
Język: polski

Czy Afryka jest Kapuścińskiego? Wydaje mi się, że nie. Gdyby zapytać o to Afrykanów, zapewne też by do niej się nie przyznali. Dopiero bowiem kolonizatorzy wprowadzili pojęcie prywatnej własności ziemi. Afryka po prostu jest.
Nie o tym problemie jednak będzie tutaj mowa. „Afryka Kapuścińskiego” to szczegółowa analiza sylwetki i dokonań literackich tytułowego bohatera. W kolejnych rozdziałach książki w sposób akademicki (czasem być może aż nadto) Ewa Chylak-Wińska układa cząstki układanki składające się na Kapuścińskiego. Nie jest to jednocześnie biografia. Tytuły rozdziałów - „Kto?” „Gdzie?” „Kiedy?” „Jak?” i „Dlaczego?” - są pytaniami, na które autorka stara się znaleźć odpowiedź. Ewa Chylak-Wińska nie kryje przy tym fascynacji autorem „Cesarza” i „Wojny futbolowej”. W sumie, tworzy to efekt swoistego, literackiego pomnika. Tylko, czy taki pomnik jest komuś potrzebny?
Ryszard Kapuściński ostatecznie zakończył podróż 23 stycznia 2007 roku. Polecam wybrane recenzje kilku jego książek o Afryce.

Lew nie jest królem zwierząt

(Kenia, Afryka)
Ranking:
Autor: Vágner Josef
Strony: 197
Język: polski

Nietypowa to książka. Bogato ilustrowana, skrzyżowanie albumu (co kilkanaście kartek umieszczono kolorowe „przerywniki” ze zdjęciami) z literaturą faktu. Autor, Josef Vágner - pracownik czechosłowackiego ogrodu zoologicznego, opisuje swoją pracę w Afryce, polegającą na pozyskiwaniu zwierzyny, którą następnie transportowano do Europy. W książce można znaleźć opisy pełnych przygód bezkrwawych polowań i ich logistycznej organizacji. Ciekawostki na temat afrykańskiej fauny, zdobyte podczas obserwacji natury i pobytu w obozowiskach są dodatkową atrakcją dla czytelnika. Afrykańska przyroda jest tematem przewodnim książki; właściwie poza nią motywy afrykańskie się nie pojawiają. Pomiędzy wierszami można wyczytać, że Afrykanie są największym zagrożeniem dla pojmowanej w ten sposób Afryki i zdaniem autora najlepiej byłoby, by ich na Czarnym Lądzie w ogóle nie było lub by ich pozostawić w oryginalnej, pierwotnej formie. Książka potrafi jednak zaciekawić, poza tym, czyta się ją przyjemnie.

Aszanti - kraj Złotego Tronu

(Ghana)
Ranking:
Autor: Zajączkowski Andrzej
Strony: 210
Język: polski

Mała książeczka z serii „Światowid” przybliża czytelnikowi jeden z potężniejszych onegdaj ludów Afryki Zachodniej - Aszanti. Aszanti zamieszkiwali i zamieszkują nadal tereny tak zwanego Złotego Wybrzeża, czyli współczesnej Ghany (stolicą Aszantów jest Kumasi). Podróżując przez ten kraj, nawet dzisiaj można zaobserwować elementy bogatej tradycji, w tym kult tronu. Tytułowy Złoty Tron to najwyższe wodzowskie insygnium władzy. Zajączkowski pokrótce opisuje historię tego ludu, wierzenia religijne, organizację społeczną oraz metamorfozę, jaką Aszantowie przechodzą wraz z nadejściem czegoś, co my zwykliśmy nazywać cywilizacją.
Niezła książka, choć trochę za krótka.

Afryka - źródła konfliktów

(Afryka)
Ranking:
Autor: Hunton W. Alphaeus
Strony: 333
Język: polski

W czasach, gdy Afryka walczyła o wyzwolenie z kolonialnego jarzma, o wpływy na tym kontynencie walczyły nie tylko byli kolonizatorzy, ale również Stany Zjednoczone Ameryki i Związek Radziecki. Książka dotyka głównie interesów amerykańskich, pewnie dlatego, że autor jest Amerykaninem. Jest to bardzo krytyczne spojrzenie, które można podsumować słowami samego autora: „biedny pomaga bogatemu”.
W dążeniu do wykorzystania zasobów Afryki widzi Hunton tytułowe źródło konfliktów, gdyż wyzysk prowadzi do zburzenia tradycyjnych struktur społecznych i nieuniknionego wykształcenia klasy robotniczej, która niechybnie zacznie się domagać swoich praw. Końcowe fragmenty mają wręcz charakter manifestu, odezwy, w której zostaje objawiony sposób na dobrobyt. Książka jest napisana z pozycji „mądrali”, który wie wszystko i ma na wszystko receptę. Na wszystko, oprócz ciekawej książki - jest ona bowiem po prostu nudna.

Zielona książka

(Libia)
Ranking:
Autor: Kadafi Muammar
Strony: 82
Język: polski

Któż nie zna charyzmatycznego wodza Libii, Muammara al-Kadafiego? Wiedza o tym człowieku ogranicza się często do sporadycznych doniesień mediów, mieszczących się gdzieś na pograniczu globalnej polityki i kolorowego świata prasy bulwarowej. Tymczasem, co by tu o nim nie mówić, to postać niezwykle oryginalna; człowiek, który od 1969 stoi na czele kraju i tak zwanej „zielonej rewolucji”.
Kadafi zanegował socjalizm i demokrację, tworząc idealny według niego system - „trzecią drogę”. Wytyczne do jego budowy umieścił w „Zielonej książce”, miniaturowym (80 stron) przewodniku zawierającym odpowiedzi na wszystkie ważne pytania. Dzieło składa się z trzech części, których tytuły mówią same za siebie: „Rozwiązanie problemu demokracji”, „Rozwiązanie problemu ekonomii”, „Socjalne podstawy Trzeciej Teorii Powszechnej”.
Pomysły Kadafiego na świat nie są pozbawione sensu, każdemu z nich trudno nie odmówić racji. Sęk w tym, że są utopią, przedstawiają model świata idealnego. Oceńcie to zresztą sami.